สรุปที่ไปแคมป์มา
posted on 19 Jun 2008 00:20 by jingjing-zhenเตาเผาถ่านเอนกประสงค์ ของโครงการเยาวชนพอดี โรงเรียนพอเพียง จัดขึ้นโดย บริษัท ชินคอร์ปปอเรชั่น โดยความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยศรีปทุมและมหาวิทยาลัยมหิดล โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อน้อมนำหลักเศรษฐกิจพอเพียงอย่างเป็นรูปธรรมของในหลวง มาประยุกต์ใช้ให้เหมาะสมกับโรงเรียนและชุมชน
โรงเรียนที่เราเข้าไปทำโครงการแห่งนี้ชื่อว่า โรงเรียนบ้านหนองไผ่ จังหวัดนครสวรรค์ เป็นโรงเรียนขนาดเล็ก มีนักเรียนประมาณ 200 คน โรงเรียนแห่งนี้มีการนำหลักเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ในโรงเรียนนั่นก็คือ มีการสอนให้เด็กๆทำการเกษตร เลี้ยงสัตว์ ภายในโรงเรียน เพื่อที่นักเรียนจะได้มีอาชีพ สามารถพึ่งพาตนเองได้ในอนาคต
จากการที่ทีมค่ายได้ไปสำรวจพื้นที่ของโรงเรียนแห่งนี้ สิ่งที่พวกเราทั้งสองมหาวิทยาลัยเห็นพ้องต้องกันคือ ทีมค่ายของเราจะช่วยกันพัฒนาเตาเผาถ่านผลไม้ ที่สามารถผลิตถ่านผลไม้ดับกลิ่น และเตาเผาน้ำส้มควันไม้ ที่มีประโยชน์ในด้านการเกษตรและด้านปศุสัตว์ ซึ่งแต่เดิมเป็นคนละเตากันให้กลายเป็นเตาตัวเดียวกัน โดยการคิดแบบนี้จะต้องสามารถตอบโจทย์ของความยั่งยืนและความพอเพียงด้วย ซึ่ง ณ. ตอนนั้นเองก็ยังไม่มีใครคิดออกว่าจะออกมาเป็นรูปแบบไหน
ดังนั้นแล้ว การทำงานของทีมค่ายจึงต้องมีการประชุมวางแผนร่วมกัน ซึ่งต่อมาเราก็ได้แบบเตาที่พวกเราคิดขึ้นกันเอง สิ่งที่พวกเราดำเนินการกันต่อไปคือ การนำเสนอผู้อำนวยการโรงเรียน ซึ่งท่านผู้นี้จะสามารถตอบเราได้ว่าสิ่งที่เราคิดกันขึ้นมาสามารถตอบสนองความต้องการที่แท้จริงของโรงเรียนได้หรือไม่ ผลที่ออกมาก็คือ ท่านบอกว่า การเริ่มต้นอะไรใหม่ๆแบบที่ยังไม่มีความรู้พื้นฐานดีย่อมก่อเกิดข้อผิดพลาดได้ง่ายและเสียเวลาไปเปล่า แต่ท่านก็ได้แนะนำพวกเราเพิ่มเติมว่า เราน่าจะปรึกษาปราชญ์ชาวบ้าน เพราะว่าปราชญ์ชาวบ้านจะเป็นคนมีความรู้เกี่ยวกับภูมิปัญญาท้องถิ่นเป็นอย่างดี ทำให้ทีมค่ายของเรามีโอกาสแลกเปลี่ยนเรียนรู้ความต้องการของพวกเราที่จะรวมเตาทั้งสองแบบ ซึ่งมีกระบวนการทำงานไม่แตกต่างกันมากให้กลายเป็นเตาหนึ่งเดียวกัน
โครงการของพวกเราทีมค่ายมีขึ้นในช่วงวันที่30-5 มิถุนายน สิ่งที่พวกเราทีมค่ายคิดว่าเป็นความท้าทายมากที่สุดคือ เรื่องการบริหารจัดการเงิน ซึ่งงบประมาณเพียง 50,000 บาท แต่ต้องแบ่งใช้จ่ายเป็นค่าโรงเรือนและค่าเตาเผาถ่านที่พวกเราจะร่วมกันสร้างขึ้น, เวลา เพียงแค่ 7 วันสำหรับดำเนินการ ตลอดจนทรัพยากรมนุษย์ที่มีเพียงแค่ 20 กว่าคน และมีผู้หญิงจำนวนมากในการทำงานก่อสร้าง เหล่านี้ทำให้พวกเรารู้ว่า จำนวนคนไม่ได้เป็นอุปสรรคกับการทำงานเลย
อย่างไรก็ตาม การมาลงค่ายของพวกเราในครั้งนี้ นอกจากพวกเราจะร่วมกันสร้างเตาเผาถ่านเอนกประสงค์และโรงเรือนที่เหมาะสมแล้ว สิ่งที่พวกเราทั้งสองมหาวิทยาลัยตั้งใจทำอีกอย่างหนึ่งคือ การสร้างแหล่งเรียนรู้ในชุมชน เพื่อให้ชาวบ้านและเด็กนักเรียนที่นี่ได้รู้จักใช้ประโยชน์จากสิ่งที่เราสร้างขึ้น พวกเราจึงได้ร่วมกันจัดทำบอร์ดแห่งการเรียนรู้ขึ้นบริเวณโรงเรือนที่พวกเราร่วมกันสร้าง เพื่อชาวบ้านหรือบุคคลจากที่อื่นที่จะมาศึกษาดูงานของโรงเรียนแห่งนี้ ได้เก็บเกี่ยวความรู้เรื่องการสร้างเตาเผาถ่านเอนกประสงค์ ที่ได้ทั้งถ่านผลไม้และน้ำส้มควันไม้ ได้เป็นอย่างดี
การทำโครงการในครั้งนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ล้วนเกิดจากการได้รับคำแนะนำจากปราชญ์ชาวบ้านที่มาถ่ายทอดองค์ความรู้ให้กับเยาวชนรุ่นใหม่อย่างพวกเรา กอปรกับการร่วมแรงร่วมใจของพวกเราทั้งสองมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นหนึ่งในความภาคภูมิใจของพวกเราทีมค่ายทุกคนที่ได้ทำประโยชน์เพื่อสังคม และได้นำเอาแนวพระราชดำรัสเศษฐกิจพอเพียงไปประยุกต์ใช้กับชุมชนให้เกิดประโยชน์สูงสุด