Diary (我的日记)

       สำหรับใครที่ได้ฝึกงานที่  ซีพีออลล์  (ซีพีเซเว่นอีเลฟเว่น)  มักจะคุ้นหูคุ้นตาดีกับกิจกรรมสำหรับนักศึกษาที่มีชื่อเรียกว่า โกะ  โดยเค้าจะจัดวันเพื่อให้มาเล่นโกะกันคือวันพุธและวันศุกร์  วันละประมาณ 3  ชั่วโมง 

      ในชั่วโมงแรกที่เข้าไป  เค้าจะเปิดเกี่ยวกับวีดีทัศน์  แนะนำความเป็นมาของกีฬาหมากล้อม  ว่ามันเกิดมาได้ยังไงแล้วก็เริ่มต้นที่ไหน  จากนั้นเค้าก็ให้นักศึกษาทั้งหมดจับคู่กัน  แล้วก็สอนวิธีจับกินกันแบบง่ายๆ  โดยแบ่งออกเป็นฝ่ายสีขาวกับสีดำ  ซึ่งสีดำจะได้เล่นก่อน  แต่ว่ามันอาจจะมีการเกี่ยงกันว่า  ฉันจะเอาสีดำ  จะเอาสีดำ  เค้าก็มีวิธีการคือ  ให้ฝ่ายหนึ่งหยิบสีขาวกับสีดำปนกันแล้วกำไว้ในมือ  จากนั้นก็ให้อีกฝ่ายหนึ่งทายว่ามีจำนวนสีดำเป็นเลขคู่หรือเลขคี่  ถ้าคนทายทายถูกก็จะได้เม็ดหมากสีดำไป 

      ความสนุกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น  เมื่อมีพี่ๆที่เป็นพนักงานเซเว่น  แต่เก่งมากๆ  เริ่มเดินกระจายตัวไปรอบๆบริเวณที่เราเล่น  คอยหยุดดูว่าไอ้น้องคนนี้มันเล่นยังไงของมันเนี่ยะ  หรือ  บางทีเค้าก็คอยช่วยหาทิศที่จะออกให้สำหรับคนที่ใกล้ตาย  เพื่อยืดอายุไข  พอพี่ๆเค้าสอนแล้วเห็นปัญหาของหลายๆคนที่เป็นเหมือนกัน  เค้าก็จะสมมติเหตุการณ์ของเรา  แล้วก็ฉายหมากที่เราเล่นบนโปรเจคเตอร์ใหญ่  แล้วก็บอกวิธีแก้เกมส์ให้  เช่นการสอนให้เราสร้างห้องสองห้อง  ซึ่งบางทีมันก็มีทั้งห้องจริงแล้วก็ห้องปลอม  บางทีก็มีการสอนเทคนิคการจับกินแบบพิเศษ  ตลอดจน  ท่าพิฆาตต่างๆ  ฟังดูเวอร์ไหม  แต่ที่นั่นเค้าเรียกแบบนี้กันจริงๆ 

       การเล่นของเราครั้งแรกยังไม่ค่อยเข้าใจซักเท่าไหร่  วันเเรกที่เล่นนะเล่นแบบจับกินลูกเดียว  เวลาเราคิดการเล่นตอนเเรกคือ  เล่นแบบหมากหนีบผสมหมากฮอส  ซึ่งมันไม่ใช่วิธีการที่ถูกนักหรอก  จริงๆแล้วเค้าวัดจากพื้นที่ที่เรายึดได้มากกว่าตัวที่เราจับกินได้  แต่พอวันที่สองที่เราไปเล่น  เราก็ยังใช้วิธีการเดิมอยู่คือ  จับกิน  มีพี่คนนึงเค้าเดินมาดู  เค้าก็เลยบอกว่าเราจะชนะได้เราวัดจากพื้นที่  ซึ่งตอนนั้นยังไม่เข้าใจ  หน้ายังงงๆอยู่  เค้าก็เลยบอกว่าเอาอย่างนี้ไหม  เดี๋ยวพี่เล่นคู่กับน้องแต่ว่าพี่ไม่ได้กินน้องเลยซักตัว  แต่พี่ก็ชนะได้  ก็เลยลองดู  ปรากฏว่าแพ้ทั้งสองตาเลย  แต่สิ่งที่เราได้นอกจากการล้อมพื้นที่แล้วก็คือ  พี่ๆเค้ามักวางหมากตรงช่อง2,2 เสมอ  แต่อาจไม่ใช่มุมเดียวกันตลอดไป  เราก็เลยถามพี่อีกคนว่า  ทำไมเค้าถึงวางหมากแบบนั้น  พี่อีกคนนึงเค้าก็เลยบอกว่า  การกินยึดตรงมุมจะใช้ตัวหมากน้อยกว่าการยึดตรงกลางก็เลยเริ่มเข้าใจ

       การเล่นหมากล้อมนั้น  ต้องใช้ความรอบคอบ  บางทีถ้าบริเวณที่เราเล่นอยู่มันจะยำแย่แล้ว  เราก็ต้องมองหาทำเลใหม่  เพื่อให้ตัวอื่นๆ  รอดไปด้วย  ไม่ใช่ไปดันทุรังสู้ต่อไป  ซึ่งเราทำมาแล้ว  แล้วมันก็ไม่ได้เรื่อง  เราเพิ่งรู้ว่าการเล่นโกะเกมส์นึงใช้เวลานานกว่าเล่นหมากฮอส  หรือหมากรุกอีก  อาจเนื่องจากกระดานมันมีขนาดใหญ่กว่ามาก  ซึ่งบางทีอาจทำให้ผู้เล่นล้าได้  เราก็เป็นหนึ่งในนั้นเล่นแบบตั้งใจได้ประมาณสามเกมส์  ชนะบ้าง  แพ้บ้าง  แต่หลังจากสามเกมส์นั้นแล้วมักแพ้หมดเลย  เพราะขี้เกียจเล่นแล้ว

       แต่สิ่งที่พิเศษที่ได้ตอนวันที่สาม  ก็คือ หลังจากแพ้ติดต่อกันหลายเกมส์  (อันเนื่องมาจากเกมส์หลังๆมักไม่ค่อยตั้งใจเล่น)  มีพี่เค้าถามว่าน้องจะวัดคิวรึเปล่า  ซึ่งคิวนี้ก็หมายถึงระดับว่าอยู่ระดับไหน  แต่พี่เค้าเห็นว่ามันแพ้ติดต่อกันหลายตาก็เลยต่อให้  25  คิว  ก็คือต่อให้  5  ตัว  โดยพี่เค้าเป็นคนวางหมากให้  ที่นี้ได้วัดระดับแล้วต้องตั้งใจเล่นซะหน่อย  เราก็เลยนึกซิว่าเล่นไงดีเนี่ยะ  ก็เลยคิดได้ว่า  ถ้าเล่นจับกินนะยังไงเราก็แพ้  เพราะประสบการณ์มันต่างกัน  เลยเล่นแบบยึดพื้นที่ดีกว่า  แต่ตัวเราก็เหลือน้อยนะ  แต่ก็พยายามขุดๆอันที่พวกพี่ๆเค้าสอนมา  ในที่สุดก็ชนะนะเนี่ยะ  ได้ตั้งระดับ25  คิว 

       แต่ถ้าใครที่สนใจกีฬาหมากล้อมเพิ่มเติมก็สามารถศึกษาได้ที่เวป  thaibg.com  มีเกมส์หมากล้อมออนไลน์ให้เล่นนะ  แล้วก็มีอีกเรื่องนึง  ถ้าใครอยากเข้าทำงานที่ซีพี ออลล์  มีความสามารถในการเล่นหมากล้อม  เค้าจะเอาไปทดสอบ  แล้วพิจารณารับเข้าทำงานเป็นพิเศษจ่ะ